İnsanoğlu cenazede niye ağlar?

Temsili Gasilhane Fotoğrafı (Alıntı)

"Yazı, bir türlü ölümü ortadan kaldıramayan insanoğlunun ölüme karşı bulabildiği tek çaredir" Hasan Ali Yücel

İnsanoğlu cenazede niye ağlar? Ölene mi, kalana mı yoksa birgün kendisinin de öleceğini düşünmesinin yarattığı hissiyatla mı ağlar? Hepsi için ağlayabilir, biri veya birkaçı içinde olabilir. Ancak bir gerçek var ki; insanı asıl ağlatan, ölümün varlığının soğuk gerçekliğidir. Vaktin yaklaştığını düşündürmesidir. Başka bir açıklaması olamaz. "Rahmetli çok iyi adamdı, haklarımız helal olsun" diyerek ağlamak garip oluyor.  Kötü diye nitelendirilebilecek bir adamın arkasından da ailesi ve sevdikleri ağlayıp, haklarını helal ediyorlar. Elbette ölen için üzülürüz, bu gayet doğaldır ama arkasından ağlamanın mantığı sadece ölümün yüzünü göstermesiyle ölçülebilir. Şunu da varsayabiliriz: Ölen kişi baba, anne, kardeş, yakın akraba vb.  olduğunda, ömrümüzün kalan kısmını onlar olmadan geçireceğimiz gerçekliği/endişesi ruhu darlandırabilir. Zayıf karakterli insanlar için bu endişe çok daha zordur. Yaşamının kalan süresini mezara gömdükleri olmadan geçirmek zorundalığı acayip kasar. Zaten insan gibisi dünyaya dokuz ayda bir geliyor. O da 70-80 sene yaşıyor, yaşamıyor işte öylesine göçüp gidiyor. "Niye varız" sorusu da akıllara gelmiyor değil... Esasında çok geniş kapsamlı düşünülmesi gerekiyor lakin kısa keseyim, çünkü uzattığımda konunun temasının ne olduğunu okuyanlar da bende anlayamıyorum. "Yazı, bir türlü ölümü ortadan kaldıramayan insanoğlunun ölüme karşı bulabildiği tek çaredir" demiş Hasan Âli Yücel. Bundan böyle yazıya önem vermeye çalışacağım.

Gasilhaneye girmenizi, dokuz tahtaya koyulana dek; mevtanın yıkanma ve kefene sarılışını görmenizi ve/veya yardım etmenizi rica ediyorum. Tüylerinizin diken diken olacağını temin ederim. Gasilhane: Bazı zevklerimiz yüzünden ölümlü olduğumuzu unuttuğumuzu, bize hatırlatan bir mekandır. Gidin ve görün. Lütfen bunu yapın ve düşüncelerinizi bu yazının altına not edin.