Toplumsal Dönüşüm Üzerine...

Ben çocukken bir zamanlar, mahalledeki tüm analar tüm çocukların anasıydı, o benim bu senin çocuğun demezlerdi, düştüğümde gelip beni ilk kaldıran genelde biyolojik ebeveynlerim olmazdı... Okul dönüşleri sokağımıza girer girmez bir ana alır içeri yemek yedirirdi, eve geldiğimde bizde de başka bir arkadaşımın yemek yediğini görürdüm... Tanımadığımız biri yanımıza yaklaştığında, mahallemizin abileri bir kaç saniye içinde olaya müdahil olurdu, korkmazdık o yıllarda, hırsızlık diz boyu değildi, erkekler kızlara cinsel obje gözüyle bakmazdı, mahallemizin kızı sahip çıkmaları vardı... Gecekonduydu evlerimiz, sobalı, üşürdük ama mutluyduk, misket oynardık, çelik çomak oynardık, paramız yoktu ama mutluyduk, toprak yollarda futbol maçları yapardık, ayakkabımız yoktu belki ama mutluyduk...Kısmen komünal yaşardık, mahalledeki bir soruna; adam sende boşver, ucu bana dokunmuyorsa bana ne diyen kimse olmazdı, elbirliği ile o sorun çözülürdü.

Böyle güzel değerleri koruyamadık, yozlaştıkça yozlaştık, Marshall yardımlarıyla, süt tozlarıyla ülkeye girmeye başladığında kapitalizm; hırsızlığın, soysuzluğun, namussuzluğun, üçkağıtçılığın, ahlaksızlığın normalleşeceğini öngöremedik... Gece klubüne gitmeyenin, çapkınlık yapmayanın, yabancı pop-underground-hip hop dinlemeyenin, yalan söylemeyenin, saçma günleri kutlamak istemeyenin geri kafalı olduğu, ötekileştirildiği bir toplumuz artık...